Harkaçtığı Köyü’nün verimli toprakları üzerinde, 70 yaşındaki Ahmet Akcam’ın koyunları için kurulan sofra, sıradan bir yemleme saati değil, Türk tarımındaki ekonomik krizin somut bir tablosuydu. Akcam’ın hayvanlarının önüne dökülen tonlarca turp, aslında aylarca süren emeğin, mazot ve gübre masrafının, piyasa şartları karşısında değersizleşerek bir atığa dönüşmesi manasına geliyordu.
Osmaniye’nin Kadirli ilçesinde çiftçilik yapan Akcam, yaklaşık 20 dönümlük yerine ektiği turpların hasat edilip sofralara ulaşmasını beklerken, telefonuna gelen bir arama ile ziraî üretimin acı gerçeğiyle yüzleşti. Eseri evvelce kiralayan tüccarlar, “turp para etmiyor” diyerek mukaveleden vazgeçmiş ve tarlayı hayvanlara açmasını istemişti.
MALİYET VE PAZAR ÇIKMAZI
Akcam’ın tarlasındaki görüntü, yalnızca bir eserin değil, bölgedeki ziraî üretim deseninin tamamının içinde bulunduğu darboğazı özetliyor. Ispanaktan marula, pırasadan turpa kadar birçok kalemde yaşanan fiyat ve talep sorunu, üreticiyi iflasın eşiğine getirmiş durumda.
Akcam, artan girdi maliyetleri ile düşen eser fiyatları ortasındaki makası, “Mazot yükseliyor, alım yok, satım da yok, ne yapacak bu çiftçi?” sorusuyla lisana getiriyor. Üreticinin karşı karşıya kaldığı denklem kolay lakin yıkıcı: Yemin 50 kiloluk çuvalı 700 liraya ulaşmışken, tarladaki eserin satış fiyatı hasat maliyetini bile karşılamıyor. Akcam, koyunlarının beslenme maliyetini lakin kendi tarlasındaki satılmayan eseri yedirerek düşürebildiğini, “Parasıyla alsak bu koyun kendi kendini yer” kelamlarıyla söz ediyor.
‘ACIMIZDAN ÖLÜYORUZ’ FERYADI
70 yaşında olmasına karşın 12 çocuğuna bakmak ve geçimini sağlamak için hala çalışmak zorunda olan Akcam, tarım siyasetlerinin alandaki yansımasını sert bir lisanla eleştiriyor.
Kendisine ilişkin bir dönüm tarlası bile olmayan, kiraladığı yerlerde üretim yapmaya çalışan Akcam, siyasetin gündemi ile çiftçinin gündemi ortasındaki kopukluğa dikkat çekiyor. Milletvekillerini yalnızca seçim vakti alanda gördüklerini belirten Akcam, “Meclis’te dövüşüyorlar fakat halkın huzuruna gelip ‘Ölü müsünüz, canlı misiniz?’ demiyorlar” diyerek sitemini lisana getirdi.
Akcam’ın “Acımızdan ölüyoruz” tabiri, tarlada kalan eserlerin yalnızca bir ekonomik kayıp değil, birebir vakitte kırsal kısımdaki derinleşen yoksulluğun da bir göstergesi olduğunu belgeliyor. Koyunların iştahla yediği turplar, bir çiftçinin emeğinin piyasadaki karşılıksızlığının sembolü olarak tarlada eriyip gidiyor.
