Venezuela’ya yönelik atağın ardında ABD’nin bu ülkenin petrol yataklarına ve yeraltı zenginliklerine çökme hedefi taşıdığını söylemeyen kalmadı.
Trump da aslında bunu inkar etmiyor.
Tüm yüzsüzlüğü ile dünyanın gözünün içine bakarak, ABD’nin Venezuela’nın petrol sanayisine çok güçlü biçimde dahil olacağını, Venezuela petrolünün ABD’nin kasasını dolduracak biçimde akmaya başlayacağını söylüyor.
Asıl problem bundan sonra ne olacağı?
Maduro’nun ne olacağı beni çok ilgilendirmiyor.
Ancak, Venezuela halkının demokrasiye, huzura, refaha kavuşmasının Trump’ın hiç umurunda olmadığının da farkındayım.
Diktatörlük heveslisi Trump’ın, ABD’nin Latin Amerika üzerindeki hegemonyasını vurgulayan ve dış güçlerin bölgeye müdahalesini engelleme siyasetini tabir eden “Monroe Doktrini”ni daima vurgulamasının en kıymetli nedeni Çin.
Çin konusunu ayrıntılı formda açtığımızda, saldırıyı yalnızca Venezuela petrolüne bağlamanın hakikat olmadığını görebiliriz.
İleri teknoloji atakları ve ucuz iş gücüne sahip olması nedeniyle ABD iktisadını tehdit eden Çin’in, ucuz güç ve az elementlerin bulunduğu bölgelere (Özellikle Afrika) ABD ve Avrupa’ya nazaran daha atik davranarak girdiği bir gerçek. (Çin, operasyona kadar Venezuela petrolünün de en büyük alıcısıydı.)
Trump’ın iktidara gelir gelmez yarattığı Panama Kanalı krizi de Çin’le ilgiliydi; “Arjantin’deki baş kukla” Javier Milei’ye, geçen yıl ara seçimleri kazansın diye 20’şerden toplam 40 milyar dolarlık iki ekonomik dayanak paketi sunması da.
Şu artık çok net:
ABD, Çin’in dünyada çok önemli ekonomik güç haline gelmesinden rahatsızlık duyuyor, yaşamsal tehdit olarak görüyor.
Bu nedenle ister Trump, ister bir diğeri idarede olsun hiç fark etmez, anlaşılan o ki ABD devlet yapısı, Çin’in ABD’nin burnunun tabanına kadar girmesinin durdurulması ve kendi hudutlarına çekilmesi için kararını vermiş ve gözünü karartmış durumda.
ABD idaresi Rusya-Ukrayna savaşını da, Ukrayna halkının hoş gözü, kaşı için değil, Çin nedeniyle bir an evvel bitirmek istiyor.
Trump, müzakerelerde Rusya’nın daha çıkarlı olmasını, kendisine karşı tehdit olarak gördüğü Rusya-Çin ittifakını bozmak için hedefliyor.
Ukrayna savaşını Moskova’nın lehine kazanımlarla sonuçlandırarak, en azından Rusya’yı Çin sıkıntısında tarafsızlaştırma hesabı yapıyor.
Keza Ortadoğu ve İran’da da hesap birebir.
ABD idaresi bir yandan Çin’le uğraşırken, öteki yandan gücünü artık Ortadoğu’da boşa harcamak istemiyor.
Bu nedenle “bölgenin temizliğini”, dünyadaki “gerçek stratejik ortaklarından” biri olan İsrail’e bırakmış durumda.
Venezuela operasyonu sonrası yine gündeme gelen Grönland’ı sahiplenme dileğinin da nedeni tekrar Çin.
Çünkü Grönland, ABD’nin en azından Çin’le dengeyi sağlayabileceği ender toprak elementleri rezervlerine sahip. Bir öbür neden de buzulların erimesiyle yeni deniz rotalarının açılması.
Venezuela’dan sonra Küba’nın, Kolombiya’nın hatta Meksika’nın tehdit edilmeleri, Washington’un geçmişte olduğu üzere Latin Amerika’da kendisiyle tam ahenk içinde çalışacak, Çin’i devre dışı tutacak idareler arzuladığını açık formda gösteriyor.
Artık bu evrede Çin ve Rusya’nın, Maduro’yu çok düşündüğünü zannetmiyorum. Karşı çıkanlara Esad’ın akıbetini hatırlatırım.
Saldırgan ve tehditkar tavır, bilhassa Latin Amerika’nın genetiğinde bulunan Anti-Amerikancı hücreleri tüm dünya genelinde ABD’yi huzursuz edecek seviyede tekrar canlandırır mı, bunu vakit gösterecektir.
Pekin ve Moskova’nın, ABD’ye direkt yumruk sallama yerine bu hücreleri harekete geçirmeleri şaşırtan olmaz.
