Türkiye’de gazetecilik yapmak, birden fazla vakit ateşten gömlek giymekle muadildir. Fakat son devirde bu gömleğin rengi güzelce karardı. Bu defa gayede, mesleğin duayen isimlerinden, BirGün gazetesi köşe müellifi ve Medya Terapi program sunucusu sevgili Zafer Arapkirli var. Arapkirli, 15 Ocak’ta (bugün) Çağlayan Adliyesi’nde hakim karşısına çıkacak. Suçlamalar ise artık ezberlediğimiz tipten: “Halkı kin ve düşmanlığa tahrik” ve meşhur “Dezenformasyon Yasası” kapsamındaki “yanıltıcı bilgiyi yaymak”…
Savcılık iddianamesinde, “Halk ortasında telaş, endişe ve panik yaratmak saikiyle ülkenin iç ve dış güvenliği, kamu tertibi ve genel sıhhati ile ilgili gerçeğe karşıt bir bilgiyi kamu barışını bozmaya elverişli biçimde alenen yaymak…” suçlaması yer alıyor.
İddianamede ayrıyeten, “Alevi inancına sahip bireylere yönelik tenkit hududunu aşacak halde kamu güvenliği açısından yakın ve açık tehlike oluşturacak nitelikte Alevi inancına sahip vatandaşlara yönelik toplumun öteki bölümüne karşı tahrikte bulunduğu…” da öne sürülüyor. Kim tahrik olmuş bilmiyoruz.
Peki, Zafer Arapkirli X (twitter) paylaşımında ne yazdı? Suriye’de Beşşar Esad idaresinin devrilmesinin akabinde başlayan iç çatışmalar devrinde ve sonrasında kimi bölgelerde Alevi köyleri basılmaktaydı ve katliamlar yapılmaktaydı. O olaylara ilişkin “Selefi teröristlerin askeri konvoyunun” fotoğrafını paylaşarak, imgelere bakıp, bir “hafıza tazelemesi” yaparak takipçilerine şıklar halinde şu sorular yöneltmişti “Bu adamlar nereye gidiyor?” diyerek…
“a) Lazkiye, Tartus’a Nusayri öldürmeye,
b) Çorum’a Alevi öldürmeye,
c) Kahramanmaraş’a Alevi öldürmeye,
d) Sivas Madımak Oteli’nde Alevi yakmaya,
e) Hepsi…”
***
Arapkirli, o paylaşımında şu şıkları sıralamıştı: Bugün Lazkiye mi, Tartus mu, yoksa geçmişte canımızın yandığı Çorum mu, Maraş mı, Sivas mı, Gazi mi? Bunda nasıl bir tahrik var Allah aşkına?
Savcılık, Arapkirli’nin Alevilere karşı toplumu tahrik ettiğini tez ediyor. Durum tam aksidir! Arapkirli, tarih boyunca maksat alınan Alevileri ve toplumsal barışı savunuyor.
Şimdi soruyorum: Çorum’da, Maraş’ta, Sivas Madımak’ta, Gazi-Ümraniye’de Alevi yurttaşlarımız inançlarından ötürü katledilmedi mi? Bu acılar bu toprakların hafızasında birer onulmaz yara olarak durmuyor mu?
Halkına karşı sorumlu bir gazetecinin, sonlarımızın çabucak ötesindeki radikal İslamcı kümelerin yarattığı tehlikeye dikkat çekerek, “Aman ha, biz bu acıları bir daha yaşamayalım, bu zihniyete karşı uyanık olalım” demesi ne vakitten beri kabahat sayılıyor? Geçmişte yaşanan ve faili meçhul katliamları hatırlatmak, toplumu bu tehlikelere karşı uyanık olmasını telkin etmek gazetecinin asli misyonu değil midir?
***
Savcılık, Arapkirli’nin “Alevi inancına sahip vatandaşlara yönelik toplumun başka kesitini tahrik ettiğini” tez ediyor. Halbuki durum tam tersi! Arapkirli, Alevilerin tarih boyunca maruz kaldıkları katliamları hatırlatarak, amaç seçilenleri ve toplumsal barışı savunuyor.
Eğer biz bugün yasaklarla, yoksullukla, yolsuzlukla gayret iddiasıyla(!) iktidara gelen bir partinin periyodunda niyetimizi söz edemeyeceksek ne vakit konuşacağız?
- Suriye’deki radikal İslamcı, cihatçı terör kümelerin ideolojisinin bizim coğrafyamızdaki izdüşümlerini konuşamayacaksak,
- Geçmişin karanlık sayfalarından ders çıkarılmasını isteyemeyeceksek,
- Düşüncemizi, endişelerimizi ve öngörülerimizi özgürce beyan edemeyeceksek…
O halde “basın özgürlüğü” nerede kalıyor?
***
Zafer Arapkirli davası, aslında söz özgürlüğünün sonlarının hukuk eliyle nasıl yok edildiğinin bir laboratuvar örneği gibi… İddianamede kullanılan hususları mercek altına aldığımızda ortaya çıkan tablo şudur:
TCK 216/1: Halkı kin ve düşmanlığa tahrik etmek… Bu unsur, toplumun bir kesitini başkasına karşı somut bir tehlike oluşturacak biçimde kışkırtmayı cezalandırır. Halbuki Arapkirli, paylaşımında saldırganları değil, atağa uğrama riski olanları (Alevi yurttaşları) savunuyor ve tarihi acılara (Sivas, Maraş, Çorum) dikkat çekiyor.
Bir toplumsal yapının uğradığı toplu katliamları hatırlatmak “tahrik” değil, “toplumsal uyarı”dır.
TCK 217/A ceza unsuru aldatıcı bilgiyi alenen yaymak (Dezenformasyon Yasası) kabahatini içermektedir. Bu husus, “halk ortasında tasa, dehşet yahut panik yaratmak saikiyle, gerçeğe karşıt bir bilgiyi yayma” hatasını kapsar.
Sormak istiyorum, Arapkirli hangi satırında bu kabahati işlemiş?
Arapkirli’nin bahsettiği olaylar, geçmişte Çorum, Sivas, Maraş’taki ve günümüzde Suriye’deki Selefi teröristlerin tehdidi altında inim inim inleyen Alevilerin tarihî ve aktüel gerçekleridir. Yaşanmış katliamları hatırlatmak “gerçeğe ters bilgi” değildir. Ayrıyeten, bir gazetecinin gelecek olan bir tehlikeye dikkat çekmesi “panik yaratmak” değil, kamuoyunu bilgilendirerek tedbir alınmasını, demokratik reaksiyon verilmesini sağlamaktır.
***
Gazetecinin misyonu yalnızca “güncel olanı” aktarmak değildir; tıpkı vakitte bugünü, geçmişin süzgecinden geçirerek yorumlamaktır. Şayet bugün bir gazeteci, sonumuzun öte yanındaki Muaviye artığı, irticacı terörist örgütün bayrağına ve telaffuzuna bakıp “Bu sineması biz daha evvel görmüştük” diyemeyeceksek, toplumun bağışıklık sistemi çökmez mi?
“Düşüncemizi açıkça beyan edemeyecek miyiz?” sorusu, bugün Çağlayan Adliyesi’nin koridorlarında yankılanan en temel sorudur. Anayasa’nın 26. unsuru (Düşünceyi Açıklama ve Yayma Hürriyeti) açıkça bu hakkı tanırken, TCK unsurlarının bu hakkı gölgelemek için “iktidarın adalet sopası” olarak kullanılması, demokratik hukuk devleti unsuruyla uyuşmaz bir gerçekliktir.
***
15 Ocak’taki dava, yalnızca bir X’te (tweet) yayımlanan bir telaffuzun davası değildir.
Bu dava:
- Sivas’ı unutmadım, unutturmam diyenlerin,
- Maraş’ın kabuk bağlamayan yarasını yüreğinde taşıyanların,
- Çorum’da Alevilerin uğradığı vahşeti yaşayanların
- Gazi’de faşistlerin provokasyonu sonucu yapılan Alevi katliamını nefretle ananların,
- Ve “Yeter artık, bir daha katledilmek istemiyoruz!” diye haykıranların susturulması davasıdır.
Zafer Arapkirli haklıdır; acılarımız yetim kalmamalı, vakit yer uygun olduğunda hatırlatılmalı.. Zira toplumsal hafıza, adaletin en büyük yardımcısıdır. Hafızayı cezalandırmak, adaleti karanlığa mahkum etmekten diğer bir işe yaramaz!
