Gerçekten gündemi yakalamak çok sıkıntı. O kadar sık, o kadar süratli değişiyor ki yetişmenin imkanı yok. Birkaç gün evvel ABD’nin Venezüela haydutluğunu konuşurken, artık İran’da olup bitenlerde gözümüz kulağımız. Dünyanın içine sokulduğu sosyal/politik durum birbirini izleyen, birbirinden de bağımsız olmayan gelişmeler doğuruyor daima. Gündemdeki yerleri sık değişse de birbirine bağlı olaylar aslında şahit olduklarımız.
Aktörler de değişiyor değil alışılmış. Çoğunlukla ABD/ İsrail iştirakinin belirlediği gündemler bunlar. Ortadoğu’da, Latin Amerika’da, Kuzey Kutbu’nda ya ikisinin birden ya da tek tek her birinin parmağı olan gelişmelere şahit oluyoruz. Hasebiyle şu sıralar İran öne çıktığından olsa gerek Venezüela haydutluğunun kahramanlarından Maria Corina Machado’nun ABD Başkanı Donald Trump’a “yaltaklanma”sı gözden kaçıverdi. Ya da hak ettiği ilgiyi görmedi.
Oysa, teslimiyetin, kendini vermenin en rezil örneği bir figür olarak dikkatimizden kaçmamalıydı Machoda. Malum, bir müddet evvel uzun mühletten beri prestiji yerle bir olmuş Nobel Ödülü’ne Barış alanında layık görülmüştü. Trump’ın aslında kendisine verilmesini beklediği mükafata yani.
İşte bu Machado, geçtiğimiz gün “ödülünü”, “Venezüela’ya yardımlarından ötürü” Trump’a verdi. Mükafatı almakta hiçbir etik sorun görmeyen Trump da bunu “karşılıklı hürmetin şahane bir göstergesi” kelamlarıyla kıymetlendirdi. Hiç büyümemiş “insanlar” yönetiyor dünyayı. Rezalet.
Kendi ortalarında ne halt ederlerse etsinler lakin kişiliksizliğin olağanlaştırılması üzere bir tehlike barındırdığı için öfke doğuruyor bu cins tavırlar. Pekala Machado neden bu çeşit bir “yaltaklanma” gereksinimi duydu? Kenara itildiği, Trump’tan beklediği ilgiyi görmediği için. Zira davranışlarında tutarlılık olmayan Trump yeniden şaşırtan bir hal sergileyerek Venezeüla’nın geçici Devlet Başkanı Delcy Rodriguez’ı açık açık övdü, biliyorsunuz. Ondan “she’s a terrific person” (muhteşem biri) diye kelam ederken mükafatı kabul merasiminde ne Machado’nun ne de Temmuz 2024 seçimlerinin galibi olarak tanımasına ragmen Venezüela muhalefet lideri Edmundo Gonzales Urrutia’nın ismini bile anmadı.
Maduro’nun Yardımcısı, geçici Venezüela Devle Başkanı Rodriquez’in Trump’ın övgüsüne mazhar olmasını kendi adıma çok utandırıcı bulduğumu söyleyerek belirteyim; yeni bir “müttefik” bulduysa, Machado ile Urrutia’ya neden muhtaçlık duysun ki Trump? Muhalif ikilinin gözden düşmesinin münasebetlerinden biri de Beyaz Saray Basın Sözcüsü Karoline Leavitt’in dediğine nazaran, başta ordu olmak üzere Venezüela’nın başka devlet kurumlarının sadakatini sağlayamayacaklarının düşünülmesi. Burada olumlu üzere görünen şu; demek ki ordu ile kurumlar pek de ABD’nin sandığı üzere “çantada keklik” değil. İster istemez Trump’ın onlarla çalışacağı manasına geliyor bu. İhtiraslarının sınırlanmasına yarayabilir bu durum. Zayıf da olsa bir umut aslında benimki.
Sonuçta Nobel’i verip tekrar gözüne girmek istediği Trump tarafından “itin gözüne” sokulmuş bir figür olarak medyaya mevzu oldu Machado.
İşin bir de Nobel’i dağıtan komiteyle ilgili boyutu var. Komite mükafatın “iptal edilemeyeceğini, paylaşılamayacağını, diğerine devredilmeyeceğini” açıkladı fakat madalya sahibinin madalyayı dilediği üzere kullanabileceğini belirtti. Yani mükafata layık görülen, “ödül sahibi” sıfatını koruyabilir lakin madalyayı armağan edebilir. Açıklamanın tuhaflığından onların da soruna bir tahlil getiremedikleri anlaşılıyor. Halbuki bilmeleri gerekirdi bu çeşit bir durumla karşılaşabileceklerini. Zira Ukrayna’dan kaçanlara yardım ettiği için kendisine verilen Nobel Mükafatı madalyasını, yakın vakitte 100 milyon dolardan fazla bir fiyata açık artırmayla satan Dmitri Muratov örneği var ortada.
Machado rezilliğine ülkesinin tarihini de alet etti bu ortada. Yaklaşık 200 yıl evvel Bağımsızlık Savaşı sırasında ABD’nin, büyük bağımsızlık mücadelesi lideri Simon Bolivar’a madalya verdiğini anımsatarak artık de “Bolivar’ın halkının”, “kardeşlik” ismine ABD başkanına birebirini yaptığını söyledi. Ülkesinin önderinin ABD’li haydutlarca konutuna girilerek kaçırılmış olmasından duyduğu en ufak bir rahatsızlık yok “nobel barış mükafatı sahibi”nin.
Her vakit “efendi” değil, vakit zaman “köleler” de hak eder küfürü.
Ama kendini aşağılatana küfür etsen ne olacak?
