Soğuk ve yağışlı bir İstanbul gecesinde önder Galatasaray, yalnızca puan tablosunun doruğunda değil, bir ruh imtihanının eşiğindeydi.
Moraller düşük, kanatlar kırık…
Süper Kupa finalinde Fenerbahçe karşısında alınan mağlubiyetin tartısı şimdi omuzlardan inmemişken; Osimhen, Jakobs, Torreira ve Sara üzere oyunun aklını ve gücünü temsil eden yıldızların yokluğu bu yükü daha da artırıyordu. Tüm bu eksikler, Gaziantep FK maçı öncesinde sarı kırmızı tribünlerde ve ekran başlarında tek bir duyguyu büyütüyordu: tasa.
Konuk grup Gaziantep FK cephesinde de görünüm parlak değildi. Teknik yönetici Burak Yılmaz’ın cezalı oluşu; Kevin Rodrigues, Tayyip Talha, Camara, Kozlowski ve Abena üzere değerli isimlerin yokluğu, Gaziantep temsilcisini daha maç başlamadan savunma reflekslerine itmişti. Bu tedirginlik, birinci düdükle birlikte alana da yansıdı.
Ortaya çıkan tablo iki ekip ismine da iç açıcı değildi. Tempo düşüktü, paslar isteksizdi, üretim neredeyse yoktu. Galatasaray, birinci yarı boyunca orta alanda oyunu organize etmekte zorlandı; atak sınırı kopuktu, ön alan baskısı ise kağıt üzerinde kaldı. Barış Alper ve Sane’nin final paslarındaki tercih yanılgıları bu dağınıklığı daha görünür kıldı. Sarı-Kırmızılılar, koskoca 45 dakikayı tek bir isabetli şut bile atamadan tamamladı.
Kontratak futboluyla bilinen Gaziantep FK, bu sefer alışkanlıklarını törpüleyip risk almamayı, haddini bilerek oynamayı seçince; birinci yarıda alanda futbol ismine geriye neredeyse hiçbir şey kalmadı. İnançlı, temkinli, bekleyen bir oyun.
İkinci yarıda da görünüm çok değişmedi. Galatasaray biraz daha önde görünse de bu imaj bir üstünlüğe dönüşmedi. Barış Alper ve Mauro Icardi ile yakalanan durumlar, karar anlarında eriyip gitti. Futbol, bu türlü gecelerde merhametli değildir; kaçırılanı not eder, bedelini sonra tahsil eder.
Ve o an geldi… Haddini bilerek oynayan Gaziantep FK, seçkin çıktığı ataklardan birinde 73. dakikada Bayo ile golü buldu. Gol anında Galatasaray savunmasının yaptığı kademe kusuru düşündürücüydü.
Dakikalar 84’ü gösterirken bu sefer yazgı, taraf değiştirdi. Gaziantep FK, oyunun tahminen de tek affedilmeyecek anında konsantrasyonunu kaybetti. Kazımcan’ın taç atışında savunma paylaşımı unutuldu; boş bırakılan Barış Alper Yılmaz, yağmurun ve sabrın içinden çıkıp skoru eşitledi.
1–1’lik beraberlik, tabelaya bakıldığında bu maçın hakkıydı. Fakat Galatasaray açısından gecenin asıl bildirisi skorun çok ötesindeydi. Bu maç, Sarı-Kırmızılılar ismine puan kaybından fazla bir form alarmıydı.
Galatasaray, ligin ikinci yarısına besbelli bir düşüşle girdi. Fenerbahçe karşısındaki isteksiz, güçsüz ve dağınık oyun bu maçta da devam etti. 90 dakika boyunca sadece 3 isabetli şut atabilen bir Galatasaray tablosu, sorunun yalnızca eksiklerle açıklanamayacağını açıkça gösteriyor. Orta saha kontağı kopuk, atak üretkenliği hudutlu, tepkiler geç…
Eksikler gruba döndüğünde tablo ne tarafta değişir, bunu vakit gösterecek. Fakat bugünden söylenebilecek net bir gerçek var: Bu Galatasaray, alıştığımız o eski Galatasaray değil.
Ve bu imaj, Atletico Madrid maçı öncesi Sarı-Kırmızılılar ismine önemli bir alarm manasına geliyor. Futbol bazen skordan evvel oyunu, oyundan evvel de gerçeği söyler. Bu maç, o gerçeği açık açık fısıldadı.
