Soğuk, kar, yağmur ve boş tribünler…
Futbolun kalabalıktan arındığı, oyunun çıplak kaldığı bir akşam.
İstanbul’da kurallar ağırdı.
Islak ve kaygan tabanda, sekiz maçtır yenilmeyen Beşiktaş, Kayserispor karşısında serisini sürdürmek için alandaydı.
Siyah Beyazlılar maça istekli de başladı. Oyuna ve topa daha fazla hükmettiler. Top Beşiktaş’ta kaldı, oyun Kayserispor alanında oynandı. Lakin bu üstünlük, tabelaya yürüyen bir oyuna dönüşmedi. Hamle tertiplerinde ezber bozulamadı, final paslarında karar anları tekrar flu kaldı. Rashica hareketsizdi.
Abraham ve Toure iki kere gole yaklaştı; ancak karşılarında dikkatli, itidalli bir kaleci Bilal vardı. Beşiktaş’ın atakları ceza alanı etrafında tıkandı. O anlarda saha, Rafa Silva üzere oyunu bir dokunuşla açacak, Muçi üzere yarım konumu gole çevirecek bir yaratıcının yokluğunu açıkça hissettirdi.
Oysa Orkun bu işler için alınmıştı lakin varlığıyla yokluğu tekrar aşikâr olmadı. Bu haliyle ne o formayı, ne kaptanlık pazubantını hak ediyor.
Onca paraya yazık.
Kayserispor ise haddini bilerek oynadı. Beşiktaş’ı kendi alanında karşıladı, alanları daralttı, risk almadı. Topu rakibine bırakıp, sabırla kontratak kolladı. İki değerli fırsat yakaladı fakat kullanamadı. Gürültüsüz, gösterişsiz fakat planlı bir oyunla birinci yarıyı istediği yerde tuttu.
Sessiz tribünlerin, ağır tabanın ve tahlilsiz hamlelerin eşliğinde birinci yarı golsüz sona erdi.
İkinci yarıyla birlikte Kayserispor kabuğundan çıktı. Alanına yaslanmakla yetinmeyip golü düşünmeye başlayınca maç da hızlandı, top bir Beşiktaş kalesinde bir Kayserispor kalesindeydi. Tempo birden yükseldi.
Konuk grup, bilhassa çok adamla ve süratle çıktığı anlarda Beşiktaş’ın yerleşik sistemini tehdit etmeye başladı. Bu kısımda oyunun istikrarı ince bir çizgiye oturdu.
Ve o an… 53. dakikada Mane’nin yüzde yüzlük durumu. Beşiktaş için gecenin kırılma anıydı. Ersin’in refleksi, sırf bir golü değil, maçın ruhunu da kurtardı. O top ağlara gitse, sessizliğin tonu değişik olacaktı.
Son çeyreğe girildiğinde maç adeta Rus ruletine döndü. Oyun artık planlardan, sabırdan ve set ataklarından kopmuştu. Bir anlık dikkatsizlik, tek bir yanlış pas, geç kalınmış bir hamle… Yanılgıyı yapan kaybedecekti.
Beşiktaş rakibine o yanılgıyı yaptırmak için son dakikalarda çok çabaladı ve 90+5’te emeline ulaştı. Toure attığı golle Beşiktaş’ı kurtardı.
Beşiktaş kazandı kazanmasına da gelecek ismine umut verdi mi?
Tribünde bir küme sevinirken öteki kümenin “yönetim istifa” tezahüratı düşündürücü.
Bu maçı kazansa bile Beşiktaş, yıllardır süren yanlış takım mühendisliğinin acısını yaşıyor. Bugün alanda görünen tablo derin bir meseleye işaret ediyor. Sergen Yalçın’ın kadrosu gençleştirme planı muvaffakiyete ulaşır mı, bunu vakit gösterecek. Fakat bugünden bakınca görünen gerçek şu.
Bu grup zevk vermiyor.
Çünkü bu grupta oyuna imzasını koyacak, oyunu bir anda öteki bir yere taşıyacak, tribünlere “iyi ki geldim” dedirtecek bir futbolcu yok. Top ayağa geliyor fakat öykü başlamıyor. Oyun oynanıyor ancak his üretilmiyor. Ve Beşiktaş üzere bir kulüp için asıl tehlike de tam burada başlıyor.
