Aşağıdaki fotoğraf kimilerinin “aklını” okur gibi!
Sevgili Coşkun Aral’ın “İMKANSIZ COĞRAFYALAR” kitabındaki anıları ortasında eşsiz bir yere sahip.
Yıl 1980.. İran’da Humeyni dönemi başlamış. Çabucak akabinde da Irak ile savaş..
Fotoğraftaki gençler işte o savaşa, mevte gönderiliyor.
Evet, her savaşta gençler ölür. Lakin bu gençler intihar timleri. Öleceklerini bilerek mayınlı tarlalara dalıyor, peşlerinden gelecek askerler için yolları “temizliyor”.
Coşkun, yaşları 12’ye kadar inen intihar eylemcilerinin, şahsen izlediği seremoni ile vefata uğurlanışını şöyle anlatıyor:
“Kapalı bir salonda yapılan merasimde İmam Humeyni, tüm salona hâkim bir terasta herkesi selamlıyordu. Meddahların şiirsel bir üslupla okudukları Farsça beyitlere, gençlerin göğüslerine vurdukları yumrukların sesi karışıyordu. Neredeyse çocuk yaşta denebilecek yüzlerce genç, hâkî renkte üniformalarıyla Humeyni’nin önünde duruyor, onun hayır duasını alıp mevte yollanıyordu.”
Yüzlerce değil binlerce.. Hatta on binlerce yıldır şahit olduğumuz bir durum.
İktidar koltuğunda oturan yaşlılar, cennet vaadiyle gençleri mevte yollar. En ufak bir tereddüt, vicdan azabı falan yaşamadan.
İktidar koltuğunda oturmayı sürdürebilmenin.. Kasasını doldurmanın.. Çetesinin liderliğinde kalabilmenin yolunu onların vefatında görürler zira.
Vatanı ya da inancı için mevti göze alanlarla bir tuttuğumu zannetmeyin. Lakin, yeni kuşak çetelerin “küçük militanları” bana bu insanlık kadar eski kıssayı hatırlattı.
Onlar da ölmeyi oyun zannediyor güya.
Öldürüyor, ölüyorlar.
*. *. *
Atlas’a veda yazısında “sustalınız yanınızda mı” diye sormuştum.
Yanıtı çabucak geldi. Samsun’da bir kafede, 17 yaşındaki bir saldırgan yaşıtı bir genci bıçakladı.
Ankara’daki AVM’de de yaşları 18’den küçük iki küme hengame etti. Yeniden sustalılar çekildi. Yeniden kan döküldü.
Her iki olayda da yaşananlar kameralara yansımasa inanmazdım tahminen. Ne yazık ki vahşet tüm çıplaklığıyla kaydedilmişti.
Psikiyatrist Prof. Arif Verimli’nin 2021 tarihli toplumsal medya paylaşımı tam da bu tablo nedeniyle tekrar gündem oldu. Çünkü Prof. Verimli 5 yıl evvel neredeyse kehanet üzere şöyle demişti:
“Bakın bu günler yeterli günlerimiz.. Hoş yüzlü kurbanlarımız olacak.. Hiç sebepsiz beşerler birbirini ve zavallı hayvanları öldürecek.. Zira bu çağ dijital çağ değil öfke çağı.. Uyuşturucu, pandemi ve yeni dünya sistemi şiddetiyle gelecek.”
Ruhi Su’nun eşsiz sesinden dinlediğim-iz Drama Köprüsü’nde Hasan’a şu sorulur:
“Mezar taşlarını koyun mu sandın..
Adam öldürmeyi oyun mu sandın?”
Kimine cennet, kimine uyuşturucunun sağladığı apayrı bir boyut vaadiyle gençler hem öldürüyor hem de ya ölüyor ya da cezaevinde çürüyor..
Samsun’daki manzarayı tekraren izledim. Vardığım sonuç beni dehşete düşürdü.
Saldırgan genç, az sonra tahminen de öldüreceği gencin çabucak yanı başında otururken ayağa kalkıyor. Bir müddet etrafına ve kafede bir yerlere bakıyor. Tereddüt eder üzere.. Sonra bir anda akına geçiyor.
Yaralı gencin arkadaşı saldırganı durdurmaya çalışırken çok tuhaf bir şey oluyor. Kalabalık bir küme genç koşarak geliyor ve yaralı gencin yardımına koşacağına, arkadaşını tekme tokat dövmeye başlıyor.
Yani.. Bana nazaran, taarruz bir bakıma “çeteye kabul sınavı” üzere. Kalabalık küme da sınavın jürisi.
Saldırgan genç herhalde sınavı geçmiş ve karanlık bir dünyaya gerçek yola çıkmıştır. Binlercesi gibi!
Bu bahsi, reşit olmamış genç kızların raporuyla bitireyim: Onlar da hem direkt saldırgan olarak çıkıyor karşımıza hem de “azmettiren” olarak.
Mesela delikanlıdan, alacak parası olmadığını bile bile çok değerli bir ikram bekliyor. Delikanlı da o hediyeyi alabilmek için karanlık tarafa meylediyor.
Bazen armağana bile gerek olmadan, kıza “güç gösterisi” yapmak ismine başrolde sustalının olduğu gösterilere kalkışıyor.
Şiddet sarmalı.. Dilediğiniz anda ulaşabildiğiniz uyuşturucu.. Ergenlik sıkıntıları ve hormonları..
Suç daima ailelere atılıyor lakin aileler ne yapsın!
Uyuşturucu kaçakçılarını yakalamaktan çok, ünlü isimleri kamera karşısına çıkarmakla meşgul devlet dururken…
Kriminal çocukları üç beş gün içerde “eğitimden” geçirildikten sonra daha da canavarlaşmış olarak sokağa salan yetkililer dururken..
Aileler mi çözecek sorunu!
Güzel gözlü, hoş yüzlü Atlas günlerdir buz üzere toprağın altında.
Onu öldürenler yakalansa da binlercesi hala yanı başımızda.
MURAT ÇALIK’I ÖLDÜRMEYE Mİ ÇALIŞIYORLAR?
Ölümden.. Alışılmış “başkalarının ölümünden” medet umanlar hiç bu kadar görünür olmamıştı.
Ama Murat Çalık’ın başına getirilenler hükümdarları çırılçıplak bıraktı.
Umarım yapılanları izliyor, öğreniyorsunuzdur.
Murat Çalık kanser geçmişi kendisini tekrar hatırlatınca.. Üstüne bir de cezaevinde kötüleşince ameliyata alındı. Sadece 48 saat sonra da cezaevine geri gönderildi,
Bu kere ameliyat yerleri enfeksiyon nedeniyle sorun yarattı. Tekrar hastane.. Tekrar cezaevi yolu.. Tam cezaevi kapısında yine hastane…
Aklınıza diğer bir soru geliyor mu:
“Murat Çalık’ı öldürmeye mi çalışıyorlar?”
