Fenerbahçe, Kocaeli’nde süratle değil, sabırla; telaşla değil, akılla kazandı.
Eski futbol günlerinde bu maçlara “dönülmez akşamın ufku” derlerdi.
Galatasaray’ın Kayserispor galibiyetiyle puan farkını 6’ya çıkardığı hafta, Fenerbahçe’nin omuzlarına yalnızca bir maç değil, koskoca bir hesap yüklenmişti.
Kocaeli artık bir deplasman değil, adeta bir hesaplaşma meydanıydı.
Bu tıp gecelerde puan kaybı yalnızca cetveli karıştırmaz, kıssayı de bilakis çevirirdi.
O yüzden Fenerbahçe bu maçı oynamaya değil, kazanmaya çıkmıştı.
Sahaya bakınca niyet muhakkaktı.
Musaba, Talisca, Asensio, En-Nesyri… Fenerbahçe kağıt üzerinde atağın bütün silahlarını kuşanmıştı.
Ama futbol, kağıt üstünde oynanmıyor; hele Kocaeli’nde hiç oynanmıyor.
Kocaelispor, Galatasaray’a dönemin tek mağlubiyetini tattırmış, dişli mi dişli bir gruptu.
İlk yarıda da bunu hatırlattı.
Daha canlı, daha iştahlı, daha mertti.
Adam adama markajla Fenerbahçe’nin nefesini daralttı, ön alan baskısıyla atak yollarını kilitledi.
Sarı-lacivertliler savunmada açık vermiyordu fakat topa da, oyuna da sahip olamıyordu. Pas yapmakta, atağa çıkmakta zorlanıyordu.
Ama işte bu türlü gecelerde yıldızlar parlar.
İlk yarının son anlarında sahneye çıkan Asensio, bu kuralı hatırlattı.
Ceza alanı dışından o denli bir vurdu ki, top ağlara giderken tribün sustu, kaleci baktı, vakit durdu.
Sezonun en şık gollerinden biriydi.
Muhteşem bir goldü.
Ve Fenerbahçe’yi soyunma odasına yalnızca önde değil, umutla gönderen bir vuruştu.
TEDESCO SEYREDER ÜZERE YAPMADI MÜDAHALE ETTİ
İkinci yarıya Kocaelispor süratli, Fenerbahçe huzursuz başladı.
Ev sahibi o denli bastı ki, skor tabelası yerinde duruyor lakin oyunun istikrarı sallanıyordu.
Önce Petkoviç vurdu; Ederson son anda çeldi.
Ardından Show yükseldi, kafayı vurdu, top direkten döndü.
Sarı Lacivertli tribünler o anlarda nefes almayı unuttu.
Tehlike çanları çalarken, kenar idaresi oyunu seyrederse kaybeder. Tedesco seyreder üzere yapmadı, müdahale etti.
Sahaya giren Nene Semedo’nun pasında skoru bir anda 2-0’a getirdi.
Sarı Lacivertliler bu golden sonra ne vakit hızlanacağını, ne vakit frene basacağını bildi ve son kısmı vakte oynayarak maçı kazandı.
Fenerbahçe ismine bu maçın öyküsü şunu söylüyordu.
Bu bir atak gösterisi değil, bir olgunluk maçıydı. Denetim edildi, sabırla taşındı ve hakikat yerde bitirildi.
Ve şampiyonluk yarışında Galatasaray ile puan farkı tekrar 3’e indirildi.
