YÖN/FİKRET BİLÂ
İktidarın en çok ezdiği kesitlerin başında düşük maaşlı emekliler ve taban fiyatla çalışan işçiler geliyor.
İktidar bu defa de şaşırtmadı ve 2026 yılının birinci yarısı emekçi emeklilerine enflasyonun çok altında fiyat artışı yaptı.
Asgari fiyatı, 2026 yılı boyunca 28 bin 75 lira olarak belirledi.
En düşük emekli maaşını 16 bin 800 liradan, 18 bin 938 liraya yükselmekle yetindi.
TÜRK-İŞ, Aralık 2025 ayı itibariye açlık hududunu 30 bin 148 lira, yoksulluk hududunu 98 bin 188 lira, bekar bir çalışanın aylık hayat maliyetini 39 bin 123 lira olarak belirledi.
Buna nazaran minimum fiyat açlık sonunun 2 bin 73 lira, en düşük emekli aylığı ise 11 bin 210 lira altında kaldı.
Enflasyon sayılarına gelince.
TÜİK’e nazaran enflasyon aylık yüzde 0,89, yıllık yüzde 30,89 olarak gerçekleşti.
İTO’ya nazaran ise enflasyon aylık yüzde 1,23, yıllık 37,68 oldu.
ENAG’a nazaran ise enflasyon aylık 2,11, yıllık yüzde 56,14 oranında.
En düşük emekli maaşına yapılan artış ve yeni minimum fiyat hangi kurumun sayılarını temel alırsanız alın enflasyonun altında.
Türkiye’de en gerçekçi enflasyonu belirleme çalışmasını ENAG’ın yaptığı biliniyor.
ENAG’ın oranları dikkate alınırsa en düşük maaş alan personel emeklilerine yapılan yüzde 12 oranındaki fiyat artışı devede kulak bile değil.
Bu fiyat siyaseti personel emeklilerine ve minimum ücretlilere “sürünün” demek oluyor.
Kira artışının yüzde 34 olarak belirlendiği de anımsanırsa bu iki bölümün ay sonunu getirebilmesi mümkün değil.
Yapılan sokak söyleşilerinden de anlaşıldığı üzere en düşük maaşı alan emekliler ve minimum fiyatla çalışan işçiler ikinci bir iş arıyorlar.
65 yaşında bir emekli marketlerde çalışmak için müracaat yapıyor. Kimileri inşaatlarda çalışıyor. Kimileri pazarda yük taşıyor, hamallık yapıyor.
Asgari fiyatlı ise gece çalışacak ikinci bir iş peşinde. Kimileri hafta sonlarında kuryelik, kimileri gece inşaat bekçiliği yapıyor.
Büyük kentlerin etraf mahallelerinde bile kiraların semtine nazaran 10 bin lira, 15 bin liradan başladığı düşünülürse bu iki kesitin geçinmesi olanaksız.
Emeklilerin büyük çoğunluğu çocuklarından, torunlarından yardım aldıklarını söylüyorlar. Aile dayanışmasıyla ay sonunu getirebiliyorlar.
Aileden takviye alamayanların ise çalışmaktan öbür dermanı yok, alışılmış o da o yaşta iş bulabilirlerse.
Sokak söyleşilerinde birtakım emekliler çocuklarına, torunlarına yük olmaktan utandıklarını söylüyorlar.
Bir kahvehaneye gidip çay içemediklerini, bu nedenle bütün günü park ve bahçelerde oturarak geçirdiklerini belirtiyorlar.
Emekli gözden çıkarılmış durumda.
Asgari fiyatlı de o denli.
Beş emeklinin maaşı yoksulluk sonuna ulaşmıyor.
Türkiye’de emekli ve işçi kesim her geçen gün daha da fakirleşiyor.
Gelir dağılımı uçurumu giderek büyüyor.
Anayasa’daki “sosyal devlet” unsuru havada kalıyor.
