Beşiktaş, oyunun hâkimi olduğu, sabrın sınandığı ve futbolun adaletle inatla boğuştuğu bir 90 dakikanın sonunda Konyaspor’u 2-1 mağlup etti.
Direklerin dur demesine, kaçan fırsatlara ve rakibin pusuda bekleyen oyuna karşın siyah-beyazlılar vazgeçmedi; ısrar etti, zorladı ve sonunda futbolun o değişmeyen kuralını alana yazdı; İstersen başarırsın.
Beşiktaş kazanma isteğini hakemin başlama düdüğüyle alana yansıttı. Birinci yarı, yeşil yerde tek bir irade vardı.
Top siyah-beyazdı, oyun siyah-beyazdı, hatta yazgı bile bir anlığına o denli sanıldı.
Siyah-beyazlılar hırslı, organize ve ataktı.
Salih, Ceryn ve Orkun’dan oluşan orta saha ipleri eline alıp, oyunu istediği üzere yönetti.
Beşiktaş her alanda Konyaspor’a ağır bastı. Çok baskı kurdu, kıymetli konumlar kaçırdı.
Ama sonra…
Futbolun o meşhur adaletsizliği sahne aldı.
23. dakika… O ana kadar alanından çıkmayan, oyunu değil vakti oynayan Konyaspor, birinci atağında, birinci şutunda Deniz Türüç’le öne geçti.
İşte futbol budur.
Bir taraf yazıyı muharrir, öbür taraf imzayı atar.
Beşiktaş bu gole 10 dakika sonra Cerny ile yanıt verdi.
Ama birinci yarı bittiğinde skor tabelasındaki eşitlikten çok,
Orkun’un ve Cengiz’in direkte patlayan şutları, Toure ile Cengiz’in kaçan fırsatları akıllarda kaldı.
Beşiktaş’ın istatistiklere yansıyan açık üstünlüğü tabelaya yansımadı.
Futbolun demiri vardır ancak adaleti yoktur. Adaletsiz ortamda da yalnızca gol konuşur.
İkinci yarı kıran kırana başladı.
Sahada nefes nefese bir çaba vardı.
Baskı Beşiktaş’tandı,
tehdit ise Konyaspor’dan geldi.
Konuk takım, oyunu akılla değil, fırsat kollayarak oynadı.
Ve o fırsatlar Muleka’nın ayağında iki sefer ölümcül bir cümleye dönüştü.
İşte orada Ersin çıktı sahneye.
Kalecilik denen mesleğin aslında bir itiraz sanatı olduğunu hatırlattı herkese.
“Hayır” dedi gole,
“Henüz değil” dedi yazgıya.
İki atılım, iki refleks, iki isyan…
Beşiktaş’ı oyunda tutan, tabeladan çok kalecinin vicdanı oldu.
Futbolun yazılı olmayan bir kuralı daha var.
Atamayana atarlar.
Ve bu kural, ne formaya bakar ne istatistiğe. Yalnızca sabrın ne kadar sürdüğünü ölçer.
Dakikalar ilerledikçe Beşiktaş’ın baskısı arttı.
Top Konyaspor ceza alanının etrafında döndü durdu.
Sanki “kaçacak yerim kalmadı” der üzereydi.
Ve 76. dakika…
O ana kadar oyunu yöneten, oyunu taşıyan, oyunu akılla oynayan
Orkun, bu kere düşünmeyi bırakıp vurmaya karar verdi.
Ne bir süs vardı vuruşta,
ne tereddüt.
Sadece “artık yeter” diyen bir ayak.
Top ağlara gittiğinde,
gol sevinci değil, rahatlama yaşandı.
Çünkü bu gol bir anda gelmedi;
uzun uzun beklendi, hak edildi,
hatta biraz da gecikti
Son 10 dakikaya girilirken yeni transfer Asllani’nin kırmızı kart görmesi Siyah-beyazlı tribünlerde tasa yarattı lakin Beşiktaş 10 kişi kalmasına karşın üstünlüğü bırakmadı.
Yüzde 60 topa sahip olan, rakip ceza alanında 29 sefer topla buluşan, 10’u isabetli 22 şut atan Beşiktaş’ın bu maçı tek farklı kazanmasının tek nedenin Konyaspor’un değil, direklerin karşı durmasıydı.
