Adalet Peşinde Aileleri Platformu tarafından, 6 Şubat sarsıntılarında ömrünü yitiren on binlerce yurttaş, İstanbul Kadıköy’de anıldı.
Kadıköy İskele Meydanı’nda düzenlenen anma merasiminde aileler, sorumluların yargılanması davetini yineledi.
“YASIMIZI BİR KENARA KOYDUK, ÜÇ YILDIR ADALET ARIYORUZ”
Adalet Peşinde Aileleri Platformu Sözcüsü Döne Kaya, yaptığı açıklamada, sarsıntının üçüncü yılında sarsıntı bölgesinden farklı bir kentte anma gerçekleştirmek istediklerini lisana getirdi.
“Çünkü zelzele bölgesi hala birinci günkü mağduriyetini ruhsal ve fizikî olarak hissetmekte ve sürdürmekte. Bizler de o günden bugüne kadar kaybettiğimiz sevdiklerimiz için adalet çabası veriyoruz” diyen Kaya, kelamlarını şöyle sürdürdü:
- “Depremden yaklaşık iki-üç ay sonra kuruldu bu platform. Yasımızı bir kenara koyduk ve üç yıldır mahkeme salonlarında adalet arıyoruz. Maalesef istediğimiz adalet üç yıldır gelmedi. Üç yıldır süren bu yargılama sistemi bizi ümitsizliğe sevk ediyor fakat biz yılmıyoruz. Uğraşa devam edeceğiz zira gayretin kendisi adalet olacak. Resmi sayılara nazaran en az 53 bin insan kaybettik. Daha fazla kayıplar verdik. Bunların hesabı sorulmadan onları onurlandırabileceğimiz anmalar maalesef yapamayacağız. Bu sarsıntı yazgı değildi. Öngörülmemiş hiç değildi. Bu zelzele öngörülmüşken bile isteye tedbir almayan kurumlar sonucunda gerçekleşti. Neden diyorum? Zira AFAD, bölgenin valilikleri, bakanlıklar bu sarsıntının olacağını 2020-2021 yılları ortasında uzman şahıslarla hazırladıkları raporlarda belirtmişler. Bu bölge içinde hatta en makus senaryoda 7,5 şiddetinde sarsıntı beklendiğini söyleyen beşerler var. Biz 7,2 şiddetinde zelzeleler yaşadık.”
- “Demek ki öngörülmüş bu zelzele lakin tedbir alınmamış. Zira yalnızca kendi hazırladıkları raporlarda değil, alanında uzman olanların da söyledikleri “bu sarsıntı beklenilen bir sarsıntıydı.” Bu yüzden bunlar mukadderat değil. Asrın felaketi hiç değil. Bu sebeple yargılanması gerekenler yalnızca müteahhitler değil. Zira yargı sistemi şu an bize bunu gösteriyor tek hatalı müteahhitmiş üzere. Yapı kontrol, inşaat mühendisi, belediye çalışanlarındaki her bir ünite, meclis üyeleri, o alanın bina yapılmasını, açılmasını sağlayan yardımcıları, belediye liderleri, Etraf Şehircilik Bakanlığı’ndaki her bir üye, Çevre Şehircilik Bakanı bunlar tek tek bundan sorumlu.”
“GECİKEN ADALET, ADALET DEĞİLDİR”
Avukat Seher Eriş de üç yıldır süren yargılamalarda önemli hukuksal meseleler yaşandığını anlattı. Zelzelenin öngörülebilir bir risk olduğunu vurgulayan Eriş, “Bu risklere karşın önlemler alınmadığı için beşerler hayatını kaybetti. Bu nedenle sorumluların yargı karşısına çıkması gerekiyor” dedi.
Yapıyı tasarlayanlar, inşa sürecinde sorumluluğu bulunanlar, yapı kontrol ve denetim düzenekleri ile ruhsat veren idari kurumların tümünün sorumluluğu bulunduğunu belirten Eriş, “imar barışlarına” da dikkat çekti. Eriş, “İmar barışı, ruhsat verilmesi mümkün olmayan yapıların para karşılığı yasallaştırılmasıdır. Bu düzenlemenin kendisi bile bir hata silsilesini tanım ediyor” tabirlerini kullandı.
Valiliklerin kamu işçileri hakkında soruşturma müsaadesi vermemesi nedeniyle pek çok evrakın yargılama etabına geçemediğini belirten Eriş, “Üç yıldır geciken yargılama, geciken adalet, adalet değildir” dedi. Sanıkların savunmalarında sarsıntının baht olduğu savına sığındığını söyleyen Eriş, yargılamaların taksirle değil de muhtemel kast ile yapılması gerektiğini vurguladı.
“ATTIĞIMIZ HER ADIMDA YAKINLARIMIZI HASRETLE HATIRLAYACAĞIZ”
Adalet Peşinde Aileleri Platformu ismine konuşan Eren Can da şunları lisana getirdi:
“ANNEMLE BABAMIN BİR MEZARI BİLE YOK”
6 Şubat sarsıntılarında Cemil Çapar Apartmanı’nda anne ve babasını kaybeden Yiğit Göktuğ Torun da şöyle konuştu:
- “6 Şubat sarsıntılarında annemi ve babamı, kuzenimi ve birçok sevdiğimi de kaybettim. Demin 6 Şubat’ta beşerler mezar başlarına gidecek ve orada anmalar yapılacak dendi. Benim bir mezarım bile yok. Annemle babamın bir mezarı yok. Annemle babam meyyit bile değil. Zira mevt dokümanı almamız için bir yıl geçmesi gerekti. Gaiplik oldu. Benim durumumda olan, kaybı olan binlerce insan var. Hatay’da, Adıyaman’da, Maraş’ta binlerce insan, bürokratik bir sürü mahzurla uğraştı. Uğraşmaya devam ediyor. Bir de bunun üstüne mezarımız yokken bile adalet arayışımız devam ediyor. Madden manen yorulduk. Üç yıldır mahkeme salonlarında kederimizi anlatmaktan acımızı anlatmaktan yorulduk. Hala anlatmaya devam ediyoruz. Neden devam ediyoruz. Zira şu an burada bulunduğumuz yer bile bir zelzele bölgesi. İstanbul’da yaşıyoruz.
- Buradan kaçış yok, sarsıntılardan kaçış yok. Tahminen adalet gelir, tahminen beşerler biraz utanır pişman olur da tekrar bu acıları diğerlerine yaşatmazlar diye uğraşıyoruz. Avukatların da anlattığı üzere o mahkeme salonlarında mağdurlar suçlanıyor. Mağdurlara makus muamele yapılıyor. Karşımızdaki sanıklar ki sanıklar da yalnızca müteahhitler, aslında bütün kamu çalışanlarının yargılanması gerekiyor. Bunu kabul etmiyorum. Kaybettiklerimizin akabinde bizim adalet sorumluluğumuz, bu adalet yerini bulsun ki bir daha atamasınlar. Bir daha kimse mezarsız kalmasın bu ülkede.
- Doğal afet diyorlar zelzele için lakin görüyoruz ki raporlarda bu önlenebilir bir afetti. Bunun önüne geçebilirdik. Bu kadar vefatımız olmayabilirdi. Tahminen de bu acıları yaşamazdık. Ancak gerekli sorumluluklar alınmadığı için biz bu vefatları yaşadık. Bu acıları tattık. Bunlar tekrar yaşanmasın diye uğraşıyoruz. Her 6 Şubat’ta nitekim yüreğimiz burkuluyor. Konuşasımız bile gelmiyor. Konuşuyoruz. Zira bu acılar tekrar yaşanmasın. Bizi yalnız bırakmayın. Zira bugün bizim başımıza geldi ancak Türkiye’de herkesin kapısını çalıyor bu yaşananlar. O yüzden birlikte olmamız gerekiyor ve bu zelzele davalarında süreci birlikte takip etmemiz gerekiyor ki bu acıları öbür aileler yaşamasın. Zira gerçekten çok ağır.”
“BEN O GÖZYAŞLARINI HALA DÖKEMEDİM”
Adıyaman’daki Akgül Apartmanı’nda eşini ve iki çocuğunu kaybeden Selman Demirci de zelzelede yaşadıklarını anlattı.
Cenazelerin dördüncü günde çıkarıldığını söyleyen Demirci, şöyle konuştu:
- “Depremde eşimi ve iki çocuğumu kaybettim. Sarsıntıdan yirmi dört saat sonra oraya ulaştığımda o canlarımı o enkazdan çıkarırken, dördüncü gündü. Ben o gözyaşlarını hala dökemedim. Zira orada kimse yoktu. Yalnızca arkadaşlar vardı, dışarıdan gelen beşerler vardı, yardımcı olmam lazımdı. Ve binada 15 tane can vardı. Bu canların tamamı çıkana kadar ben orada gayretin içinde buldum kendimi. Benim cenazelerim çıkarıldığı vakit maalesef ben telefonla cenaze otomobilini, mezar yerini, kepçeyi ayarlamaya çalışıyordum. Ondan sonra orada yakını olan insanları nereye taşıyabileceğiz, nerede yatacağız bunları düşündüm. Zira su yok, elektrik yok, yiyecek yok. Gelen yardımlar belirli noktalara iniyor, ulaşması gereken yerlere ulaşmıyor. Bir taraftan biz onu organize etmeye çalışıyoruz. Bana “sen çok güçlüsün” dediler. Aslında ben güçlü değilim. Daha hala o çığlığı atamadım ben. Çok zayıf kaldım. Beni güçlü olarak gördüler ancak orada güçlü olmak zorundayım ve hala gözyaşlarımı dökemedim. Biz zelzele anında enkazda canlarımızı çıkarırken arkadaşlarla şunu konuştuk: Biz İstanbul’a gittiğimiz vakit İstanbul sarsıntısı için neler yapabiliriz diye konuşuyorduk. Daha enkazın altında canlarımız vardı ya. Biz onun çabası içinde kaldık. Onun için dayanak istiyoruz herkesten. Bütün halktan, bütün İstanbul’dan takviye istiyoruz.”
