Fransa ve Türkiye ortasında mekik dokuyan 33 yaşındaki Türk vatandaşı S.B. için Konya’daki evliliği, umduğu üzere bir yuvadan fazla bir hayatta kalma çabasına dönüşmüştü. Sabahları aldığı doğum denetim hapı, yalnızca tıbbi bir tedbir değil, birebir vakitte kendi sözüyle “hakaret ve şiddet dolu” bir ortama çocuk getirmemek için aldığı tek taraflı bir karardı. Lakin bu sessiz karar, sıhhat turizmi bölümünde faaliyet gösteren 38 yaşındaki eşi İ.B. tarafından fark edildiğinde, husus mahkeme salonlarına taşınan karmaşık bir hukuk uğraşının merkezine oturdu.
Konya 2. Aile Mahkemesi’nin verdiği karar, Türk Uygar Kanunu’ndaki “kusur” kavramının hudutlarını yeniden çizerken, aile birliği içindeki ferdî haklar ve ekonomik sonuçlar üzerine çarpıcı bir tablo ortaya koydu.
SAĞLIK TURİZMİNDEN ADLİYE KORİDORLARINA
Sabah’tan Tolga Yanık’ın haberine nazaran çiftin 2019 yılında başlayan evliliği, 2022 yılına gelindiğinde onarılamaz bir kırılma noktasına ulaştı. İ.B., mahkemeye sunduğu dilekçede, eşinin kendisinden habersiz doğum denetim ilacı kullandığını ve evlilik öncesinde çocuk istemediğine dair rastgele bir beyanda bulunmadığını belirtti. Savlar yalnızca bununla hudutlu değildi; İ.B.’ye nazaran eşi, kendisini toplumsal ortamlarda ve özel günlerde yalnız bırakıyor, isteği olmadan Fransa’ya giderek uzun mühletler orada kalıyordu.
Bu tablo, dışarıdan bakıldığında klasik bir “aile içi uyumsuzluk” üzere görünse de, S.B.’nin savunması davanın seyrini değiştiren ayrıntıları gün yüzüne çıkardı. Bayan, kocasının kendisine karşı ilgisiz ve soğuk davrandığını, konuta geç saatlerde geldiğini, lakin daha da kıymetlisi kendisine daima hakaret ettiğini ve fizikî şiddet uyguladığını öne sürdü. S.B.’nin savunmasının temel desteği netti: Bir bayan, şiddet gördüğü bir evlilikte çocuk sahibi olmaya zorlanabilir miydi?
ŞİDDET Mİ İHMAL Mİ?
Konya 2. Aile Mahkemesi, tarafların savlarını değerlendirirken hassas bir istikrar kurdu. Mahkeme heyeti, S.B.’yi konuta gelen konuklara ilgisiz davrandığı, özel günlerde eşini yalnız bıraktığı ve çocuk istemediği gerekçesiyle “hafif kusurlu” buldu. Lakin terazinin öbür kefesi daha ağır bastı.
Mahkeme, eşine şiddet uyguladığı, hakaret ettiği ve ilgisiz davrandığı savları ışığında koca İ.B.’yi “ağır kusurlu” ilan etti. Bu karar, aile hukukunda şiddet olgusunun, öteki tüm evlilik yükümlülüklerinin (çocuk isteme yahut toplumsal temsiliyet gibi) üzerinde bir kusur nedeni sayıldığını teyit eder nitelikteydi.
BOŞANMANIN EKONOMİK BİLANÇOSU
Kusur oranlarının belirlenmesi, davanın ekonomik sonuçlarını da direkt etkiledi. Enflasyonun ve hayat pahalılığının arttığı bir periyotta mahkeme, tazminat ve nafaka ölçülerini şu halde belirledi:
- Ağır kusurlu bulunan koca İ.B., eşine 360 bin TL maddi ve manevi tazminat ödemeye mahkum edildi.
- Dava mühletince ödenen 2 bin TL’lik nafaka, ekonomik şartlar gözetilerek yüzde 100 artışla 4 bin TL’ye yükseltildi.
- Kararın katılaşmasıyla birlikte, bayana bir sefere mahsus olmak üzere toptan 100 bin TL yoksulluk nafakası ödenmesine hükmedildi.
SON KELAM ANKARA’DA
İ.B., mahallî mahkemenin aleyhine verdiği tazminat kararını bir üst mahkemeye taşıdı. Lakin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi, lokal mahkemenin kararını hukuka uygun bularak onadı.
Sürecin sonunda İ.B., eşinin şiddet argümanlarının “soyut” olduğunu ve belgede rastgele bir darp raporu bulunmadığını savunarak davayı Yargıtay’a taşıdı. Yüksek Mahkeme’nin vereceği karar, yalnızca bu çiftin malvarlığı paylaşımını değil, “belgelenmemiş şiddet beyanının” boşanma davalarındaki ispat gücünü ve bayanın vücudu üzerindeki kelam hakkının hudutlarını da belirleyecek sonuncu içtihat olacak.
