15 yıl şampiyonluk görmeyen Beşiktaşlılar neslindenim.
Önce taraftarı olarak, sonra da gazeteci olarak takip ettim.
Beşiktaş’a ömrümü verdim ben. Yıllarca peşinden koştum.
1986 yılında girdim kulübün kapısından içeri. Tanıdığım insanlardan adamlığı da öğrendim, yakınlarında bulunmaktan gurur duydum. (Baba) Hakkı Yeten‘in elini öptüm.
Süleyman Seba‘nın Dostlar Sofrası‘nda oturmaktan çok memnun oldum.
Efsane yöneticilerden Metin Keçeli… Beni kardeşi üzere görmesinden onur duyduğum Zekeriya Alp… Daha yaşayan ve yaşamayan onlarca büyüğüm oldu.
Dönemin kulüp müdürlerinden merhum Cemil Ulusel’in Akaretler’deki kulüp binasında odasında otururken sık sık duvarlardaki yarısı yağlı boya tablosu formundaki eski futbolcuların fotoğraflarını gösterip de ettiği laflar hala kulağımda çınlanır benim:
“Bak Gürel, kimler geldi kimler geçti bu kulüpten. Beşerler gelip geçicidir, temel olan Beşiktaş’tır. Beşiktaşlı olmak da farklıdır.”
Bu farkı daima hissettim.
Süleyman abinin “İyi insan olunmadan yeterli Beşiktaşlı olunmaz” lafını da “Beşiktaş’a güzellik yapmak istiyorsanız kimsenin adamı olmayın Beşiktaş’ın adamı olun” lafını da hiç unutmadım.
Beşiktaş’ın ÇARŞI’sının “Beşiktaşlı olduğumuz için haksızlığa karşı çıkmıyoruz. Haksızlığa karşı olduğumuz için esasen biz Beşiktaşlıyız” kelamını kendi tarihime altın harflerle yazdım.
Şimdi bugüne geleyim.
Onca yılda, şampiyonsuz geçilen dönemlerde, kupasız kalınan vakitlerde bile ben bu türlü bir periyot hiç görmedim.
“Kusura bakmayın Beşiktaşlılar” demem bu yüzden; açık açık yazacağım bunları.
BEN HİÇ BEŞİKTAŞ’I İSTEMEYEN FUTBOLCU GÖRMEMİŞTİM
Mesela ben onca yılda hiç bu kadar Beşiktaş’tan kaçmak isteyen futbolcu kümesini görmemiştim.
Futbola başlayan her çocuğun, her delikanlının gönlünde bir gün Beşiktaş’ta oynamak vardı, birçoklarına şahittim.
Şifo Mehmet’in (Özdilek) transferi mesela. Daha çok para veren Fenerbahçe yerine Beşiktaş’ı tercih edip gelmesini söyleyebilirim.
Daha çok örnek gösterebilirim.
Tanrım uzun ömürler versin Beşiktaş’ın ayaklı tarihi büyük insan baba Kartal Metin Keçeli orada.
Süleyman abinin çabucak her devrinde transfer komitesindeydi, sorun da anlatsın o periyotları. Beşiktaş istemedikten sonra kim gidebilirdi?
Ama artık görüyorum ki Beşiktaş’tan gitmek isteyen isteyene.
N’oluyor diye kimse sormuyor mu?
Nerede görülmüş orta transfer devrinde bir kadrodan bu kadar oyuncunun ayrıldığı? Kimse nedenini merak etmiyor mu?
Mert Günok ne yaptı da hem kaptanlığı alındı, hem takım dışı kaldı? Bu soruyu kimse sormadı mı?
Yıllar boyunca televizyonda yorum yaparken ikide bir “Ben Ersin’le şampiyon oldum” demek bunun işareti miydi? Haklı mı çıkmak istedi bu yorumcu iş başına gelince?
Necip Uysal terbiyesizlikte bulundu da, birine kaşının üstünde gözün var mı dedi; neden bu halde artık.
Bakın kimi futbolcular oynasa da oynamasa da o ekibin çimentosudur, ruhudur! Neden durduk yere bozdunuz bu nizamı?
Gedson niçin birden gideceğim de gideceğim diye tutturdu kardeşim?
Sergen Yalçın gelene kadar çıt çıkarmadan canını dişine takıp oynayan, neredeyse her maçta sahanın en yeterlisi olan, 2 Galatasaray maçında da “Türkiye’deki en güzel stoper” denilen oyuncuya sahayı dar eden Rafa Silva’ya ne oldu da küstü; merak etmediniz mi?
Demiş ki Portekiz’de;
“Beşiktaş amatörce yönetiliyordu. Memnun değildim. Bir devir Galatasaray’dan teklif aldım. Bu teklife çok sevindim. Çabucak Beşiktaş’tan ayrılmak istedim. Ayrılık isteğimi teknik yönetici Sergen Yalçın’a ilettim. Buna karşı çıktı. Ortamızda tartışma yaşandı. Bunun üzerine idmanlara çıkmama kararı aldım. Kulüp beni bırakana kadar ne idmanlara ne de maçlara çıkmayacağımı ilettim.
Teknik yönetici tesislerde her yerde sigara içiyordu. Kimi futbolcuların da gizlice sigara içtiğine şahit oldum. 15 yıllık mesleğimde bu türlü bir duruma birinci sefer rastladım. Ruhsal olarak berbattım. Mutsuzdum. Telefonumu kapattım konuttan çıkmadım. Bir hafta boyunca meskende ağladım. Yaşadıklarım bir kabustu. Beşiktaş’a gitmek hayatımın en yanlış kararıydı. Tammy Abraham da mutsuz. Gitmek istiyor.”
Diyelim ki yarısı palavra. Pekala yeniden de bir araştırmak gerekmez mi bu kelamlarını?
Tammy Abraham mesela mutsuz mu, neden mutsuz? Sorulmaz mı? Zart diye gönderilir mi?
Kaptanlığa getirdiğiniz Orkun’un Eyüpspor maçından sonraki demeci:
“Maçın tamamına bakarsak, daha istekli ve enerjik oynamalıydık. Biraz pasif kaldık. 1-0 öne geçtik lakin istediğimiz oyunu oynayamadık. Diyecek çok şey var lakin en uygunu burada dillendirmeyeyim. Önümüze bakmalıyız, güzel bir durum değil.”
Hemen bu sabah çağırıp da Orkun’u “Anlat bakalım dillendiremediklerini evladım” diye çektiniz mi?
BEŞİKTAŞ’A NEDEN KARTALLAR DENİYOR BİLİYOR MUSUNUZ?
Bakın… Demem odur ki Beşiktaş yenilebilir. Yenilecektir de. Lakin bu türlü ruhsuz olmaz, olamaz. Hayalet üzere alanda dolaşamaz. Mahkum oynamaz.
Beşiktaş’ın tarihi müsaade vermez buna.
Şanlı tarihe bu gölge düşürülemez.
Hiç merak ettiniz mi, Beşiktaş’a neden Kara Kartallar dendiğini.
Ben aktarayım, Beşiktaş’ın tarihinden:
19 Ocak 1941 Pazar günü Semih Duransoy’un hakemliğini yaptığı Gurur Stadı’ndaki maça Beşiktaş şu takım ile çıkar: Faruk, Yavuz, İbrahim, Rıfat, Halil, Hüseyin, Şakir, Hakkı, Şükrü, Onur, Eşref. O dönem bütün maçlarda olduğu üzere, Kadromuz yeniden harika bir oyun ortaya koyar. Maçın ikinci yarısının ortalarıdır. Beşiktaş kadrosu farklı önde olmasına karşın rakip kaleye bitmek tükenmek bilmeyen ataklar gerçekleştirmektedir. İşte o sıralarda Beşiktaş’ın akın tarafı olan Gurur Stadı’nın Atatürk panosu bulunan tarafındaki tribününden bir ses yükselir: “Haydi Kara Kartallar. Hamle edin Kara Kartallar”… Gurur Stadı’nı dolduran binlerce taraftar ve maçı takip eden gazeteciler, çınlayan sesle donup kalmıştır. Son derece isabetli bir benzetmedir o anda yapılan. O dönem rakiplerini ezip geçen Beşiktaşlı futbolcuları “Kara Kartal”dan, oynadıkları futbolu “Kara Kartal üzere hamle etmek”ten diğer bir biçimde tanım etmek mümkün değildir. Tribünlerden gelen sesin sahibi Mehmet Galin isimli bir balıkçıdır.
Voleci Onur lakabıyla maruf Onur Görkey’in voleyle attığı 3 süper gol ve kaptan Hakkı’nın, Şakir’in ve Şükrü’nün birer golüyle alandan 6-0 galip ayrılırlar.
Bu maçın akabinde, Beşiktaş’ın sembolü “Kara Kartallar” olmuştur.
İster gol at ister atama. Ancak Kartallar üzere oynaması gerekmez mi Beşiktaş’ın; sorarım size.
Tarihe nasıl yazılacak bugünler merak etmiyor musunuz, mutsuz değil misiniz?
SERDAL ADALI’YA TAVSİYEM: SAKIN BUNU YAPMAYIN
Burada Serdal Adalı ve idaresine tavsiyelerim var. Okurlar okumazlar, dinlerler dinlemezler bilemem. Ben yeniden de anlatayım.
Öncelikle Beşiktaş’a bir futbol aklı gerekiyor. Sergen Yalçın’la, Serkan Reçber’le olmaz bu işler.
Transfer de transfer diyorsunuz ya, onla görüşüyoruz bunla görüştük diye…
Bu dönem gitti, geleceğe bakın siz.
Önce kadronun başına Beşiktaşlı duruşuna yakışacak bir teknik heyet getirmekle başlayın işe.
Sonra da bilgisayardan futbolcu arayan tipleri bırakıp, kendi özünüze dönün.
Bir transfer komitesi mi dersiniz ismine, arama tarama heyeti mi neyse ne! O denli bir grup oluşturun.
Beşiktaş’ta bunu yapacak bir grup var; görmüyor musunuz? Bir işaretinize bakarlar; zira onların kanları siyah beyaz akar!
Bir kaç ismi sayayım ben size: Feyyaz Uçar var, Metin Tekin, Ali Gültiken var, Gökhan Keskin üzere futbolcudan dayanılmaz anlayan bir isim var, Şifo Mehmet var, Kadir Akbulut, Ulvi Güveneroğlu var, Recep Çetin var, Şenol Fidan var, Fikret Demirer var, Ziya Doğan var… Büyük kaptan İstek Çalımbay var. Türkiye’nin gelmiş geçmiş en çok genç futbolcusunu bulup çıkaran Samet Aybaba var. Daha var da var. Bu kadar varın içinde Serkan Reçber’in ne işi var?
Sakın ha, günü kurtarma ismine oradan buradan kim olursa olsun transferi yapmayın.
Bu kulübün geleceğini de karartmayın.
Beşiktaş yalnızca bir kadro, bir kulüp değildir.
Beşiktaş ölümsüz canlı bir varlık üzeredir.
Onun için demiştir ki Süleyman abi; “Beşiktaş’ı üzmeyin!”
Süleyman abi ve bulutların üzerinden bizleri gören Beşiktaş’ın efsaneleri… Yaşayan büyükleri… Milyonlarca taraftarı, çocukları ismine…
Beşiktaş’a artık üzmeyin!
