“Aile Bakanlığı’nın kusurlu olduğu bir davaya katılma talebini hakkaniyete uygun görmüyorum. Ailenin yaşadığı konutu gördükleri halde çocukları daha düzgün bir yere almamış, yalnızca maaş bağlamışlardır. Bu davaya hatadan ziyan gören sıfatıyla katılma hakları yoktur. Kabahatten ne maddi ne manevi ziyan olarak görmüşlerdir. Katılma ehliyetleri yoktur, bu duruma itiraz ediyorum.”
Avukat Cengiz Serttaş, beş çocuğunun yangında can vermesinden sorumlu tutulan hurdacı Sinem Melisa Akcan’ın yargılandığı davada, Aile ve Toplumsal Hizmetler Bakanlığı avukatının gözlerine bakarak, işte bu sözleri söyledi.
Serttaş’a nazaran çocukları muhafaza altına almayan bakanlık, üstüne bir de şikayetçi olup annenin cezalandırılmasını istedi. Neyse ki mahkeme, bakanlık kadar merhametsiz değildi.
Yardım kesildi
Sinem Melisa Akcan, Hakan’la evlendiğinde şimdi 20 yaşındaydı.
İzmir Selçuk’ta şeftali bahçesi içerisindeki barakaya gelin gitti.
Birer yıl ortayla beş çocukları dünyaya geldi.
Fadime Nefes beş, Funda Peri dört, Aslan Miraç üç, Masal Işık iki, Aras Bulut ise bir yaşındaydı.
Hakan, hayvancılık yaparak geçimini sağlıyordu.
Sonradan sistemi bozuldu.
Hurdacılığa başladı.
Hırsızlıktan içeri düştü.
Çocukların yükü Sinem Melisa’nın omuzlarına bindi.
Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ve Tire Sosyal Hizmetler Müdürlüğü’nden toplumsal yardım parası aldı. Aylık 8 bin TL olan yardım birkaç ay sonra 4 bin TL’ye düşürüldü. Vakitle o da verilmez oldu.
Çaresiz, hurdacılık işini üstlendi.
Her gece çocukları uyutup yatırıyor, meskenden çıkıp hurda topluyordu. Meskene dönüp çocukları denetim ediyor, tekrar hurda otomobilini gece karanlığına sürüyordu. Bazen üç dört dolaşıyordu. Kazandığı parayla çocuklarına ve Torbalı Açık Cezaevi’nde kalan eşi Hakan’a bakıyordu.
Isıtıcı devrildi
En son 10 Kasım 2024 gecesi hurdaya çıktı.
Topladığı hurdaları konutta biriktirdi.
Ertesi gün hava kararırken çocuklarını uyutup yer yatağına yan yana yatırdı. Hava soğuk olduğu için elektrikli ısıtıcıyı açtı.
Kapıyı çekip hurdaları yüklediği el arabası ile 700 metre uzaklıktaki Selçuk Sanayi Sitesi’ne gitti. Topladıklarını hurdacıya boşalttı. 400 TL’yi alıp kalanın hesabına gönderilmesini istedi.
Hızla konuta döndü.
Saat 19’du.
Geldiğinde, çocuklarının uyuduğu oda duman içerisindeydi.
Isıtıcı devrilmiş, halıyı, ahşap parkeyi ve oyuncakları tutuşturmuştu.
Hareketsiz yatan çocukların vücutlarında yanıklar ve is vardı.
Akcan, çocuklarını avluya çıkardı.
Komşusuna “Yetişin, çocuklarım ölüyor” diye bağırdı.
Ne var ki geç kalmışlardı.
‘Üşümesinler diye…’
Akcan’a taksirle vefata ve yaralanmaya sebep olmaktan Torbalı Ağır Ceza Mahkemesi’nde dava açıldı.
İlk duruşma 21 Ekim 2025’te görüldü.
Akcan, şöyle dedi:
“Çocuklar hastaydı, üşütsünler istemedim. Konuttan çıkmasaydım yiyecek getiremeyecektim. En küçüğün tam uyumadığını düşünüyorum. Sobayı o devirmiş olabilir. Çocuklarım çok yaramazdı, birbirleriyle oynarken bir şeyleri devirirlerdi.”
Isıtıcının emniyeti yoktu.
Devrildiğinde otomatik olarak sönmüyordu.
Akcan, parası olmadığı için duvara asılı ısıtıcı alamamıştı.
Zaten eldekini de hurdacıda bulmuştu.
Bakanlık ceza vermedi
Avukatı Cengiz Serttaş, duruşmada Aile ve Toplumsal Hizmetler Bakanlığı’nı eleştirdi. Bakanlık vazifelilerinin barakayı gördükleri halde çocukları müdafaa altına almayıp sırf maaş bağladığını söyledi.
Bakanlık avukatı ise anneyi suçladı.
Eve birçok kere kontrole gidildiğini, anneye “Çocuklara bakabiliriz” denildiğini savunarak, şöyle dedi:
“Çocukların bakımını talep ettik, anne bakabileceğini söylediği için almadık. Velilerden birisi dahi olsa çocuk bakımını daha düzgün yerine getirebilir kanaati hakimdir. Bakanlığın ihmali yoktur.”
Bakanlıkta idari tahkikat yapıldığını kaydederek, “Herhangi bir ceza verilmedi” diye bilgi verdi.
Serttaş, itiraz etti.
“4-5 ay evvel ödenekleri kesmişlerdi” dedi ve ekledi:
“Bakanlık çocukların bakımıyla sorumludur. Kurum olarak bu çocukları müdafaa altına almak için mahkemeden karar alınmamıştır.”
Çocuk kokusu
Bu ortada mahkeme tarafından yapılan araştırmaya nazaran Akcan, faciadan sonra barakayı kapatarak, annesinin yanına yerleşmişti. Seferihisar Toplumsal Hizmetler Müdürlüğü’nden iki uzman Şubat 2025’e kadar Akcan’ı ziyaret etti. Bu tarihten sonra Akcan’ın sıhhat merkezine gelmesini istediler.
Akcan, tedaviye gitmedi.
İşe de girmedi.
Geçimini annesinin takviyesiyle sağladı.
Evde çocuklarından kelam açıldığında kendini odaya kilitliyordu.
Buna karşın bakanlık avukatı, Akcan’ın cezalandırılmasını istedi.
Akcan’ın son savunması, sorumsuz ve merhametsiz bakanlığın yüzüne vurulmuş bir tokattan farksızdı.
Şöyle dedi:
“Çocuklarımı doyurmak için hurda toplayıp satmak zorundaydım. Yapmasam aç kalırdık. Üzgün değilim, bitiğim. Çocuklarımın kokusunu düşününce aklıma toprak kokusu gelmektedir.”
Neyse ki mahkeme bakanlıktan daha adildi.
Akcan’ın ‘bilinçli taksirle hareket etmediğini’ belirterek, cezalandırma yoluna gitmedi.
Gerekçeli karardan:
“Akcan’ın beş çocuğa bakmak zorunda olduğu, geçimini hurda toplayarak sağladığı, içinde bulunduğu maddi imkansızlıklar dikkate alındığında neticeyi öngörmesinin mümkün olmadığı, şahsî ve ailevi durumu bakımından ceza verilmesinin gereksiz kalacak derece mağdur olduğu…”
Akcan, artık Selçuk’ta arkadaşıyla birlikte yaşıyor.
İşsiz…
Geleceği belirsiz…
Eşi ise hala cezaevinde.
Bir vakittir telefonla dahi görüşmüyorlar.
Bakanlıktan arayan soran olmuyor.
Bakan Göktaş’ın kaygısı İBB kreşleri
Geçenlerde Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Mahinur Özdemir Göktaş’ın “Çocuklar kelam konusu olduğunda hiçbir mazeret, hiçbir tereddüt, hiçbir gecikme kabul edilemez. Sıfır tolerans temeldir. En küçük risk bile derhal müdahale sebebidir” paylaşımını görünce aklıma Akcan ve beş çocuğunun trajedisi geldi.
Göktaş, Selçuk faciasından kelam etmiyor.
İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne (İBB) bağlı Eyüpsultan’daki çocuk aktiflik merkezinde (ÇEM) yaşandığı ileri sürülen çocuğa yönelik şiddet tezine ait bu açıklamayı yapıyor.
İBB’den yapılan açıklamadan, çocuğun göğsündeki morartının 1 Aralık 2025 günü ÇEM’de öğretmeni tarafından fark edilip anneye bildirildiğini anlıyoruz. Olay gününe ilişkin manzaralardan çocuğun “Dedemde oldu” dediğini, annenin ise “Arkadaşları itmiş” diye konuştuğunu işitiyoruz.
Anne her ne hikmetse 26 gün sonra oğlunun şiddet gördüğünü, hatta cinsel istismar mağduru olduğunu savunuyor.
İddiayı doğrulayan hiçbir manzara ve söz olmamasına karşın iktidar kanalında ÇEM’e ‘Epstein adası’ benzetmesi yapıyor.
Göktaş ise yeni kabinede yer alabilmek için olsa gerek İBB’nin ruhsatsız kreş işlettiğini ileri sürüyor.
Belli ki kederi, 19 Mart’tan önce Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in yarım bıraktığı İBB’nin kreşlerine çökme teşebbüsünü, kumpas izlenimi veren bir operasyonla tamamlamak. Tamamı Ekrem İmamoğlu devrinde kurulan, hali hazırda 12 bin fukara çocuğun yararlandığı 128 kreşe kilit vurmak.
Göktaş, paylaşımında “Bu olaylar görmezden gelinemez, üzeri örtülemez, normalleştirilemez” diyor.
Görmezden gelen, üzerini örten ve normalleştiren…
Selçuk’ta, yaşadıkları barınağı görmelerine karşın beş kardeşi muhafaza altına almayan ve bağladıkları maaşı bile yatırmayan bakanlık vazifelileri, çaresiz annenin cezalandırılmasını isteyen kurum avukatı değil midir? Bakanlık, misyonunu yerine getirmediği üzere, sorumsuzluğunun faturasını çocuklarını kaybetmiş bir anneye kesiyor.
Bu, Selçuk’ta da bu türlü, Ankara’da da.
Babası cezaevinde olan, annesi konsomatrislik yapan, kendisi de pavyonlarda fuhuşa itilen 14 yaşındaki E. isimli çocuğun 2024’ten beri Aile ve Toplumsal Hizmetler Bakanlığı’ndan Toplumsal ve Ekonomik Dayanak (SED) aldığını öğrendim. Sizin anlayacağınız E., bakanlığa bağlı Ankara Şiddet Tedbire ve İzleme Merkezi’nce takip edildiği sırada pavyonlarda çalıştırılıyormuş. Lakin bakanlığın ruhu duymamış!
Göktaş, bıraksın İBB kreşlerini de…
Niğde Sevgi Evleri’nde 28 bakıcı tarafından azap edilen 15 engelli çocuğun, Ankara’da pavyona düşen E.’nin, İzmir Selçuk’taki beş kardeşin hesabını versin.
Zengin: CHP’liler ‘Emekli maaşını 23 bin TL yapın, çabucak geçirelim’ dediler
Dün Halk TV’de yayınlanan ‘Para Siyaset’ programımızda 500 bin TL maaşı yetersiz bulan AK Parti Tekirdağ Milletvekili Mestan Özcan’ı eleştirirken, kelam döndü dolaştı, AK Parti Küme Başkanvekili Hasret Zengin’e geldi.
Emekli maaşlarının 20 bin TL’ye yükseltilmesine ait kanun teklifi TBMM’de görüşülürken Zengin’in sarf ettiği “Biz emeklileri en fazla düşünen partiyiz. En çok oy aldığımız kitle garibanlar, haklarını bize helal etsinler” cümlesini hatırlattım.
Zengin, yayından sonra aradı.
Hem ‘gariban’ tabirine açıklık getirdi hem de emekli maaşıyla ilgili sorularımı yanıtladı.
‘Gariban’ derken ne demek istediniz?
CHP başından beri seçmenimizi küçümsüyor. İşte, makarnacılar, cahiller üzere. Özgür Özel’den evvel onların ilgi alanına girmiyordu garip gurebalar… Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi seçim kazanma ihtimallerini güçlendirdi. Baktılar ki kitleleri kâfi gelmiyor, makas değişikliği yaptılar. Artık maksatta emekliler var.
“Onlar bizlere oy veren beşerler, daha birçoklarını vermeyi sizden fazla biz isteriz” diyorum. Akşam olay çığrından çıkınca garip gureba diyeceğime gariban demişim.
CHP, diyor ki “Maaşı 23 bin TL yapın, çabucak geçirelim.” Hatta art tarafta bana 500 kez dediler bunu. Söyler misiniz 20 bin TL ile 23 bin TL ortasındaki fark nedir? Niçin 50 bin TL demiyorlar mesela? Zira onlar da biliyor ki bu türlü olursa emeklilik sistemi çökecek.
17 milyon emeklimiz, 33 milyon çalışan var. Olağanda 1’e 4 olması lazım. Bizde 1’e 2’nin altına düşmüş.
Benim söylediğim şey şu: Bu beşerler asıl bizim seçmenimiz. Onların hayat standardını üste çekmek bizim asli görevimiz. Bunu yaparken, Türkiye’nin içinde bulunduğu ekonomik kuralları, emekli sayısının fazlalığını öngörerek yapıyoruz. Ekonomimizin biraz toparlanması lazım. 2026’nın ikinci devrinde bir uygunlaştırma, 2026’dan sonra daha güzelini kesinlikle yapacağız, yapmamız lazım.
Anadolu’da insanlarda bu türlü büyük bir şikayet yok. Oradaki tabloyla İstanbul birebir değil. ‘Aile Refah Sistemi’ni geliştirmeye çalışıyoruz. Doğalgaz ve elektriğe takviye veriyoruz. Yardımları sistematik hale getirerek alt gelir kümesindeki insanlarımıza maaş tamamlama üzerine planlama yapmaya çalışıyoruz.
Türk-İş’e nazaran açlık sonu 30.143 TL. Emekli maaşı 10 bin TL altında. Bu fiyat garibanları cezalandırmak değil mi?
Biz popülist yaklaşsak, 2035’i düşünmesek, elim gitsin demez miyiz? Biz sorumlu insanlarız, gelecekten de sorumluyuz. Muhalefet bir taraftan “Niye vermiyorsunuz”, öbür taraftan “Belki maaşları ödeyemeyeceksiniz” diyor. Bu türlü çelişki olmaz. 1000 TL artış deniyor, aslında 16 bin küsürden 20 bine tamamlandı. Yerine nazaran 2500 ila 3000 bin TL. Yıllık maliyeti 70 milyar TL.
Sosyal Güvenlik Kurumu’nun topladığı para maaş için kâfi gelmiyor. Maaşların yüzde 25’ini devlet tamamlıyor.
Şöyle bir eleştiri geliyor: AK Parti kemeri sıkacak, seçime girildiğinde muslukları açacak.
Tabii ki haksız. Bunu yapacak olsaydık, mahallî seçim öncesinde, hatırlayınız, bu türlü bir ses vardı. “Emekliye verelim, seçimi alalım.” O vakit yaptık mı bu türlü bir şey? Yapmadık.
Ama genel seçimden evvel EYT halledildi.
EYT’yi yapmış olmanın getirdiği ağır bir yük var, biliyorsunuz. Bir buçuk yıl içerisinde emekli sayımız 1 milyon 950 bin artacak. 33 milyon çalışanımız var, 35’e çıkacak. Emekli sayısı 20 milyon olacak. Çalışanlar emeklileri finanse ediyor. O havuzu büyütmeden öteki tarafı büyüttüğünüzde tablo zorlaşıyor. EYT’liler de memnun değiller, hepsi çalışmak istiyor. Emekliliği yedek akçe üzere düşünüyorlar. Seçim takvimine girildiğinde Türkiye’nin iktisadını alt üst edecek bir şey yapmayacağız.
