Küresel ölçekte yapılan bir araştırmaya nazaran biz birbirimize güvenmiyoruz.
MetroPOLL’ün Türkiye çapındaki araştırmasına nazaran de yaklaşık iki bireyden biri tükenmişlik sendromundan muzdarip.
Hem de en aşırısından. Araştırmanın lisanıyla söylersek, toplumun yüzde 61’i “yüksek yahut çok yüksek” seviyede tükenmişlik yaşıyor.
Yani memleketin yarısından fazlası yorgun, mutsuz, umutsuz.
Tükenmişliğin en ağır hissedildiği kısımlar bayanlar, gençler, işsizler ve öğrenciler..
Kadınların üçte ikisinin (yüzde 66) yüksek tükenmişlik yaşaması, iş ve bakım yükünün yarattığı baskının bir göstergesi.
Bir bakıma tarih boyunca taşıdıkları yükün sonucu.
Ne var ki, günümüzde o yüke daha ağırları ekleniyor: Ekonomik mahrumluk.. Çocukların eğitimi konusunda yaşanan kaygılar.. Hanede bazen meskenin erkeğinin işsiz olması.. Bir türlü silinemeyen borçlar..
Bunlar ferdî tablonun anlattıkları. Bir de toplumsal tablo var ancak.. “Yoruyor, üzüyor, tüketiyor” denilen o tablodaki datalar şöyle sıralanıyor:
Suç ve şiddet olayları (yüzde 29)
Siyaset (yüzde 21)
Ekonomi (yüzde 19)
Toplumsal/ahlaki çürüme (yüzde 18)
* * *
Hiç tanımadığım, karşılaşmadığım Murat Çalık’ın başına gelenler mesela.. Kanser geçmişi ve ağır kilo kaybına karşın tutukluluğunun devamına karar verildi, malum. Son günlerdeki durumunu bakılarak acil ameliyata alındı. Sonra… Ameliyattan 48 saat sonra cezaevine geri gönderildi.
O 48 saat yalnızca annesini, eşini, yakınlarını değil.. Bizleri de tüketti. Kendi adıma söylersem üç gündür uykularım haram!!!
Ona mı, sevgili arkadaşım Merdan’a mı, cezaevinde 300 günü tamamlayan İmamoğlu’na mı.. Hatta -abartmıyorum- İran’da idam edileceği söylenen o hoş evlada mı yanayım bilemedim.
Hukukun, Trump üzere meczupların ferdî oyuncağı haline geldiği.. Ya da İran’daki üzere karanlık çağlara gidiş bileti olduğu bir dünyadayız. Karanlığı aydınlatmak için kendisini yakanların zamanındayız.
Sadece oralar şuralar değil elbette.. Buralarda da hukuk kayıplara karıştı.
Ciddi savlarla suçlanan, telefonunun şifresini vermeyi reddeden Rezan Epözdemir tahliye edildi. Tutuklu oldukları mühlet, verilmek istenen cezanın yatarını aştığı halde bırakılmayanlar içerde.
Hukukun olmadığı yerde itimat olur mu? İnanç yoksa meseleler çözülür mü?
MetroPOLL Araştırma diyor ki:
“Seçmen profilleri üzerinden yapılan tahlilde, toplumun yüzde 45’inin “her yere güvensizler” kümesinde olduğu görüldü. Bu küme ne devlete ne kurumlara ne de öbür insanlara güveniyor. Bilhassa muhalefet seçmeninin (CHP, İYİ Parti, DEM Parti) büyük kısmı bu inançsız ve tükenmiş kitleyi oluşturuyor. İktidar seçmeni ise daha çok “kuruma yaslananlar” (Devlet çözer diyenler) kümesinde yer alıyor.”
Analizdeki “kuruma yaslananlar” sözü çok şey anlatıyor.
Toplum bugün sırf tükenmişler / tükenmemişler.. Güvenenler / güvenmeyenler vs diye ayrılmıyor.
Özellikle bir “iktidar projesi” olarak şöyle ikiye ayrılıyoruz:
Bir tarafta cebindeki son kuruşa kadar silkelenenler / öteki tarafta paranın gittiği iktidar destekçisi kitleler. Yani iktidara yaslananlar.
Araştırma aslında bize bildiğimiz ya da hissettiğimiz gerçeği anlatıyor. Gençlerin ruh hali.. Başta Milli Eğitim Bakanı olmak üzere bakanların ve AKP sosyetesinin çocuklarının yurt dışı deneyimleri.. Sıradan hale gelen haberler, araştırmaya şöyle yansıyor:
“Aidiyet ve göç konusundaki datalar beyin göçü tehlikesini doğruladı. Genel nüfusun üçte ikisi Türkiye’de yaşamayı tercih etse de, 18-34 yaş kümesinde durum kritik. Gençler ve eğitimli kesimde “Fırsat olsa öteki ülkede yaşamak isterim” diyenlerin oranı, ülkede kalmak isteyenlerle neredeyse başa baş noktasına geldi. Rapor, bu kümede gitme isteğinin artık marjinal bir fikir değil, “ana akım bir seçenek” olduğunu vurguluyor.”
Büyük Ortadoğu Projesi’nin eş başkanı olduğunu kendi ağzından duyduğumuz Erdoğan, gençleri ve uzman isimleri “harcanabilir yığınlar” olarak görüyor ya!
O projenin maksadı her neyse -bir öteki yazıda ele alırız- sonucu ortada:
• Hukuk yok..
• İnanç yok..
• Huzur yok..
• Sevinç hiç yok..
